خاطرات سید زهرا حسینی در کتابی با عنوان «دا»، به اهتمام سیده اعظم حسینی توسط انتشارات سوره مهر (حوزه هنری) منتشر شد.

«رفتم طرف شیلنگ آبی که گوشه باغچه افتاده بود شیر را باز کردم خدا را شکر آب می آمد اول دستم را که بعد از جمع کردن مغز پیرمرد خاکمال کرده بودم، شستم بعد دستم را پر آب کردم و به طرف دهان بچه بردم. صدای گریه اش آرام تر شد و دهانش را به آب نزدیک تر کرد.

ولی سریع سرش را برگرداند و گریه اش را از سر گرفت صورتش را شستم پستانکی که با نخ به گردنش آویزان بود را در دهانش گذاشتم جیغ می کشید و سرش را عقب می برد. وقتی دیدم با هیچ راهی نمی توان ساکتش کنم، دوباره بغض به گلویم چنگ انداخت. بی تابی های بچه را که می دیدم و به بی کسی و بی پناهیش فکر می کردم می خاست دلم بترکد. دیگر نتوانستم جلوی اشک هایم را بگیرم رفتم توی همان وانت که هنوز مشغول تخلیه جنازه هایش بودند نشستم. چهره زن‌های کشته شده جلوی نظرم آمد یعنی کدامیک از آنها مادر این طفل معصوم بودند؟!

“دا ” به معنای مادر، عنوان کتابی است که به گردآوری خاطرات یکی از بانوان حاضر در روزهای مقاومت بی نظیر پایداری مردم خرمشهر پرداخته است.

کتاب مجموعه مصاحبه هایی با آدم های آن زمان کتاب است که در بیش از هشتصد صفحه و در چهل فصل تدوین شده است گرچه ویژگی کمی اثر، آنرا ممتاز و منحصر به فرد کرده اما بیش از پیش از آن، متن خاطرات و واگریه هاست که جلوه نابی از رنج و عشق و صبر را برای خواننده می آفریند.

در مقدمه اثر، آنجا که به شرح رنج این گردآوری نائل می شویم، در می یابیم که این دوران رنج، که به فرموده های سید مرتضی آوینی، امتداد آخر الزمان و سرنوشت محتوم ما را از آن ساخته و پرداخته اند، حتی در زمان و زمانه صلح و آرامش ظاهری هم ادامه دارد.

نویسنده کتاب می گوید: در این مرحله چند بار به خاطر شرایط روحی و جسمی و برخی مسائل روز جامعه از ادامه مصاحبه پشیمان شدم و به بهانه های مختلف از ادامه کار طفره رفتم اما جانمایه ادامه مقاومت در ثبت حقایق ناب جنگ چیزی نیست جز: «وقتی اشغالگران بعثی، وحشیانه به وطنم هجوم آوردند و مردم شهرم را به خاک و خون کشیدند، دیگر آسان زیستن برایم معنایی نداشت؛ چراکه آموخته بودم آسودگی عدم است و زندگی در ذلت، عین فنا و نیستی، هیچگاه تصور نمی کردم در آن روزهای آتش و خون بتوانم کودکان مظلوم شهرم و عزیزانم را که حتی چند روز دوری از آنها آزرده ام می کرد با دست هایم به خاکی بسپارم که از خون پاکشان گلگون بود.

شرح تردید و تردد صاحب اثر در انجام یا عدم انجام این کار هم قابل تامل است اینکه کار خالصانه او و همکارانش برای خدا بوده و نیازی به مانور دادن روی آن نیست و از درجه خلوص و منزه آن می کاهد و در این میان حضور سید مرتضی آوینی برای این کار، برقراری نورانی و تشعشع است که بر تارک مقدمه کتاب می درخشد.

از طریق اهالی سینما با رخشان بی اعتماد، کارگردان ارزشمند سینمای ایران که آثار خود او نیز به نوعی باز تابنده الگوه های اجتماعی و مقاومت و پایداری انسان هایی است در عرصه زندگی و تلاش برای ماندن و دولت و قانون با کتاب «دا» آشنا شدم.

«دا » اثر سترگی است. بسیار تکان دهنده و عمیقاً تاثیر گذار. ماجراها و تصاویر واقعی و بکری که ثبت آن نه تنها پاسخی است به تاریخ و تلاش برای تدوین آنچه بر مردمان مظلوم آن شامان گذشته است بلکه موجب فراهم آورنده ماده خام و نرم افزاری است برای خلق آثار هنرمندانه در قالب های جذاب هنری بویژه سینما و رمان.

کتاب «دا» بیش از هشتصد صفحه در چهار فصل با بیان واقعگرایانه و حس آمیز، گویای وقایعی است که به طور جدی و معتبر می تواند پشتوانه غنی و فاخر و اثرگذار پدید آمدن آثار متنوع و جاودانه هنری باشد. به همین مناسبت اشاره ای داریم به بیانات رهبر فرزانه انقلاب در دیدار با کارگردان های سینما و توجهی که ایشان به مضامین، وقایع و تاریخ انقلاب و به ویژه دفاع مقدس داشتند و با اشاره به کتاب خاک نرم کوشک که خاطرات و سرگذشت ناب شهید برونسی است، از کارگردان های سینمای ایران خواستند کا اولاً این آثار را مطالعه کنند و بعد به خلق خردمندانه و آفرینش جذاب آن در ساخت هنر سینما بیاندیشندو بدان جامه عمل بپوشانند.

نگاهی به آثار تولیدی سینمای جهان حتی در سه دهه اخیر گویای این واقعیت است که توجه به تاریخ گذشته ملت ها و اقدام گوناگون با هر درجه از صحت و سقم و هر میزان از فعالیت، در دستور کار سینما گران موثر و مسلط بر بازار فیلم جهانی است.

هر ساله آثاری در جهت دفاع از موجودیت یهودیان و ظلم ادعایی که بر آنان در زمان هیتلر رفته است ساخته می شود. آنهم با ساختاری جدی و پرداختی هنرمندانه و موفق همین فیلم «طبل حلبی» که حائز رتبه ها و جوایزی در حد اسکار شده است تنها نمونه ای است از این تلاش جهانی.

اما جایگاه ملت ما و دفاع مقدس ما در سینمای جهان کجاست. بر آنم که این عقبه و سبقه آنچنان که لیاقتش بوده، حتی در سینمای ایران هم به جایگاهش دست نیافته، چه رسد به سینمای جهان! هشت سال جنگیدیم یا بهتر و درست تر بگویم دفاع کردیم، مظلومانه و در غربت با دست خالی هزاران شهید، هزاران جانباز، هزاران آزاده، هزاران ایثارگر، هزاران خاطره، هزاران حقیقت، هزاران رنج و تلاش و ایثار و جانفشانی و … هزاران هزار برگ تاریخ سبز و سرخ سینمای «حاتمی کیای مان» گویی به ته خط رسیده است.

پر هیمنه ترین فیلم تاریخ سینمایمان «دوئل» است که اساساً چندان ربطی به جنگ نداشت، هرچند فیلم خوبی بود و دوستش داریم و از ساخته شدنش خوشحال و مفتخرم.

بناست بر اساس کتاب «دا» فیلمی ساخته شود و همانطور که پدید آورنده کتاب زن هستند کارگردان فیلم هم قرار است تهمینه میلانی باشد: باشد که شاهد اثری جدی، خوش ساخت، مرهون و نادر به متن و ماندگار در سینمای دفاع مقدس باشیم./انتهای پیام/

• نیکی کریمی در پراگ
• «درباره الی» همچنان امیدوار به روزهای آینده
• کتاب تصویر حضرت محمد و حضرت زهرا در دائرة المعارف اسلام منتشر شد
• آشنایی با نویسنده کتاب جنجال برانگیز “دختران ریاض”
• جلالی به مهر خبر داد: جزئیات بررسی حادثه کوی دانشگاه و دیدار با هاشمی ، موسوی و کروبی