به گزارش سرویس زنان جهان؛ این زن فداکار در تمام طول مصاحبه با احترام از همسرش یاد می کند و در هنگام صحبت از همسرش از کلمه «ایشان» استفاده می کند.

این همسر جانباز با خنده و خوشرویی، بزاق دهان همسر را که به صورت کف های سفیدی دور تا دور دهانش را گرفته با دستمال پاک می کند، موهای او را که مرتب است، بازهم با دست صفایی می دهد و با او شوخی می کند، برایش شیرین زبانی می کند. گویی انگار نه انگار که همین چند لحظه پیش بود برای تنهایی همسر و بی زبانی اش اشک ریخته است. می گوید حالا او دیگر مانند طفلی است که باید او را رسیدگی و تر و خشک کرد.

این نحوه مراقبت از همسر درحالی است که آقای مهران راد نه تنها تحرک ندارد بلکه قادر به تکلم نیز نمی باشد خانم جانفر در همین مورد به خاطره ای از نوه چهار ساله اش اشاره می کند و می گوید: «من که چهارسال دارم زبان باز کردم ولی باباجان هنوز زبان بازنکرده است.»

وی در پاسخ به اینکه چه حسی درباره همسر جانباز بودن دارد می گوید: برای من افتخار بزرگی است که مراقبت و مواظبت از یک جانباز را داشته باشم. من هر روز صبح که به اتاق مهران راد وارد می شوم به او می گویم سلام، صبح به خیر، خوشحالم از این که روز شد و تو در کنار ما هستی. به بچه ها همیشه یادآور می شوم که پدر ستون خانواده است. احترام ما به خاطر اوست. این مرزداران چون فانوسی دورتادور سرزمین ایران ما می درخشند و سوسوی این فانوس آنقدر زیاد است که دشمن جرأت نمی کند به سرزمین ما نگاه کند.

ثمره زندگی مهران راد و شیرین جانفر سه دختر است که آنها هم در اثر تربیت صحیح مادر، همواره رفتاری همراه با عشق و احترام به پدر دارند به طوری که خانم جانفر در مورد دخترشان مهتاب که هنوز ازدواج نکرده می گوید: دخترم مهتاب با وجودی که شاغل است ولی در نگهداری از پدر کوتاهی نمی کند. او دختر بسیار حساسی است و وابستگی خاصی به پدر دارد. هر روز او را در آغوش می کشد، می بوید، می بوسد، نوازش می کند، برایش اشک می ریزد.

از آنجا که مهران راد توانایی غذا خوردن را ندارد و غذا باید به صورت مایع به وسیله سرنگ وارد معده وی شود؛ به گفته خانم جانفر، مهتاب بعد از تهیه غذا ابتدا آن را به پدر نشان می دهد و سپس غذا را به وسیله مخلوط کن به صورت مایع در می آورد و غذای مایع شده را به وسیله سرنگ وارد معده پدر می کند و با گازاستریل اطراف آن را تمیز می کنم.

وی همچنین می گوید: مهتاب چندی پیش برای او ویلچری خریداری کرد و به منزل آورد… وی وقتی ویلچر را می خواست به پدر نشان دهد به مدت بسیار طولانی می گریست و می گفت کاش پدر می توانست رانندگی کند آنوقت برایش ماشینی تهیه می کردیم اما حالا باید با ویلچر حرکت کند…

خانم جانفر در ادامه افزود: مهتاب هر شب نفس های پدر را شمارش می کند نفس هایی که هر شب کمتر و کمتر می شود…

جانبازان از باقی ماندگان جنگ هستند و در حالی که هنوز  کمتر از سه دهه از جنگ نگذشته اما این افراد با مشکلات مضاعف از آثار بعد جنگ دست به گریبانند.

آنها فراموش شدگانی هستند که اگر مسئولین  کار کوچکی برای آنها انجام دهند چنان این موضوع رسانه ای می شود که با عکس العمل مردم مواجه می شوند به طوری که مردم تصور می کنند مسئولین بالاترین امکانات رفاهی را در اختیار آنها قرار داده اند در حالی که برخی از جانبازان از حداقل های زندگی برخوردار نیستند.

این در حالیست که در کشور های غربی بازماندگان جنگ جهانی اول و دوم هنوز مورد حمایت دولت هستند اما در کشور ما با گذشت کمتر از سه دهه از جنگ، این افراد فراموش شده اند و  خانواده های جانبازان  مظلومان فراموش شده ای هستند که حتی ازیک دهم خدماتی که باید به آنها باید داده شود برخوردار نیستند. این موضوع قابل توجه مسئولینی است که گوش شنوا دارند.

• همسران خارجی مردان ایرانی تحت پوشش بیمه خدمات درمانی قرار می‌گیرند
• همسران جانبازان، یک گام جلوترند
• زندگی عاشقانه ی علامه طباطبائی آشنایی با همسران بزرگان
• اعتراض همسران شهدای ارتش سه گانه مقابل درب مجلس
• عدم تولید چادر مشکی در کشور به دلیل کم کاری ماست