تمام هـسـتی من خاک پایتان بانو / و جان عالم هـسـتی فدایتان بانو

کـویـر جسم زمین پر شکوفه می‌گردد / که مـی‌وزد نـفـس د‌ل‌گـشـایـتان بانو

هـزار مرتبه گفـتم و باز می‌گویم /تـمـام هـستی من خاک پایتان بانو

میلاد نور مبارک

• نسبت دادن خشونت به اسلام بزرگ ‌ترین ظلم در حق مسلمانان است
• بانو طاهایی ، بانوی مجاهد و مبارز و شمع محفل علمی جامعه خصوصا مشتقان علوم اسلامی بود
• تابلو عصر عاشورا به تنهایی یک عالم حرف برای گفتن دارد

به گزارش سرویس زنان جهان؛ پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی در مقاله ای به قلم سمیه طهماسبی می نویسد: مروری بر بیانات حضرت امام‌ (ره) از آغاز نهضت تا پایان عمر پر برکتشان گویای آن است که عناصر محتوایی گفتمان امام (ره) درخصوص مشارکت سیاسی زنان اصولی ثابت و لایتغیر است که گردباد حوادث زمان و مکان به هیچ‌وجه نمی‌تواند آنها را از جای خود تکان دهد از جمله اینکه:
۱.از منظر انسان‌شناسی و کلام، انسانیت عنصر مساوی و مشترک بین زن و مرد است.
۲.هدایت و سعادت و خوشبختی فرا راه همه انسانهاست.
۳.از منظر عاطفی در زن فرصتی فراهم است تا زن را چند برابر مقاوم‌تر از مرد بویژه در برابر مشکلات تربیت نسل و مسایل جامعه کند و پشتیبان قوی از او در مبارزات فراهم آورد. (صحیفه نور، ج ۱۴، ص ۲۳۰) ۴.زنان زیربنای فضیلت‌های انسانی‌اند. «اکثر الخیر فی النساء». (وسایل، ج ۱۴، ص ۱۱) و «خیر اولادکم البنات» (مستدرک الوسایل، ج ۱۵، ص ۱۱۶)
۵.از منظر نیازمندی انسان به الگو، حضرت زهرا سلام‌الله علیها الگویی است کامل که علاوه برمقامات باطنی در پرونده خود بزرگترین مخاطبه را با مردم و حکومت‌ها تا حد محاکمة حکومت‌های وقت در مبارزات به ثبت رسانده است. (صحیفه، ج ۱۹، ص ۲۷۹)
۶.تربیت نسل و فرزند وظیفه‌ای مشترک بین پدر و مادر (صحیفه، ج ۵، ص ۲۰) امّا شرافت مادری ارزشی بی‌همتا و مختص به زن است. (جلوه‌های رحمانی، ص ۴۷ و صحیفه، ج ۶، ص ۱۵۷)
۷.میزان شخصیت انسان ارزش‌های وجودی است که مشترک بین مرد و زن است.
۸.زن آزاد و مسؤول در تعیین سرنوشت خود است. ایمان و عمل صالح، نه زنانه است و نه مردانه
۹.تحصیل و تدریس بر هر مرد و زن واجب است و برای هیچ یک محدودیت ندارد.
۱۰.عفاف، امری مشترک بین مرد و زن است؛ امّا نماد ظاهری این عفاف در زنان، حجاب و پوشش شرعی به‌عنوان لباس مشارکت اجتماعی است.
۱۱.از منظرعرفان نظری ابن‌عربی که مطلوب امام خمینی (ره) است، زن جلوه تام و تمام و مظهر کامل خداوند در روی زمین است.

همچنین آنچه مانع مشارکت سیاسی زنان از دیدگاه امام می‌شود عبارتند از:
ناآگاهی زنان به هویت و شخصیت انسانی و حقوق خود، تن دادن به بی‌عفتی و بی‌بندوباری، نگاه ابزاری قدرتمندان به زن، تحمیل ظلم و ستم از جانب دشمنان آگاه و دوستان ناآگاه از دین و دیانت

الگویی که امام درصدد ارائه آن است؛ دارای دو محور اساسی است:

برتری اسلام را در تکریم شخصیت زنان و حمایت از حقوق اجتماعی و سیاسی آنان و تأکید برمشارکت و حضور آنان در عرصه‌های مختلف در مقایسه با دیگر مکاتب و نظام‌ها نشان می‌دهد.

همچنین کارآمد نشان دادن اسلام در اداره امور جهان با توجه به نقش مشارکتی ویژه زنان در تمامی شئون از مهمترین دغدغه‌های آن است.
نمودار آغاز تحول شخصیتی زن در انقلاب اسلامی حاکی از آن است که در اندیشه امام دو عامل، ظلم تاریخی- اجتماعی را به زنان تحمیل کرده است. یکی فهم نادرست از دین و دیانت و دیگری دشمنان دانایی که این فهم نادرست را مستمسک قرار داده و زنان را ابزار قدرت و شهوت خود کرده‌اند، برای تغییر ذهنیت و تحول عینی در سرنوشت از دو راه باید حرکت کرد:
یکی حرکت شجاعانة زنان و آگاه شدن نسبت به کرامت و جایگاه انسانی خود و دیگری مبارزه با فهم‌های غلط و خرافه‌ آلود از دین و جایگاه زن در دین است و این مبارزه به حدی سنگین و دشوار می‌نماید که ایشان معتقد است این مبارزه‌ای است که قربانی می‌طلبد و آرزو می‌کند که خود یکی از قربانیان این راه باشد.

نمودار مشارکت سیاسی زنان از دیدگاه امام نشان می‌دهد که هر چه سطح آگاهی بانوان و جامعه و تحصیلات افزایش پیدا می‌کند و نیز رفته رفته زنان به مناصب علمی، فرهنگی، اجتماعی، مدیریتی و سیاسی بیشتری دست می‌یازند؛ این باور که آنها هم از توانمندی مدیریتی برخوردارند؛ عینیت بیشتر می‌یابد و ظرفیت‌هایی حاصل می‌شود که رهبری نظام را به این ضرورت رهنمون می‌کند تا صحنه و میدانی برتر و بالاتر و جدیدتر برای زنان در اداره اجتماع باز کنند و این امری است که رهبری چون امام خمینی نه تنها آن را پذیرفته بلکه مشوق و ترغیب‌گر آن نیز هست.

از تأکیدات امام بر تساوی حق و تکلیف زنان در مشارکت سیاسی «همانند مردان» فهمیده می‌شود که منظور این نیست که همه زنان به سوی تصرف مناصب قدرت و سیاست‌خیز برمی‌دارند؛ یا باید، بلکه آنچه مورد نظر و مطلب از تساوی است، این است که همچنانکه برای همه مردانی که علاقه، شایستگی و صلاحیت دارند؛ رسیدن مناصب قدرت و سیاست راه باز است؛ برای زنانی نیز که این علاقه، صلاحیت و قابلیت را دارند؛ راه باز است و هیچ چیزی مانع از رسیدن به قدرت نیست.

• میزان مشارکت مردم در انتخابات به ۶۵،۵ درصد افزایش یافت
• اجبار حجاب از دیدگاه امام خمینی(ره)
• ریشه فساد حضور زنان در مناصب حکومتی از دیدگاه فاطمه رجبی

به دلیل اهمیت موضوع و درخواست تعدادی از کاربران محترم، خاتون نیوز متن مصاحبه سیمین نظری خبرنگار هفته نامه پنجره با عشرت شایق را یک بار دیگر در معرض بازدید عموم قرار می دهد تا پیام روشنی باشد برای بعضی از آقایان که تاکنون در قبال اقدامات گروه انحرافی ساکت نشسته و هیچگونه عکس العملی از خود نشان نداده اند و به زبان ساده تر حاضر نشده اند هزینه مخالفت با مشایی را پرداخت نمایند!

عافیت‎ طلبی خواص، تریبون را به‎ دست  دیگران  داد

گفت‎وگو با عشرت شایق درباره اظهارنظرها و عملکرد اسفندیار رحیم مشایی که در شماره ۲۹ هفته نامه پنجره به چاپ رسیده است.

عشرت شایق، نماینده مجلس هفتم و عضو کمیسون اصل نود بود؛ همچنین یکی از نیروهای فعال در بحث مبارزه با مفاسد اقتصادی بوده است. شایق کارشناس فقه و اصول و تحصیل‎کرده حوزه علمیه قم است و بعد از اتمام فعالیتش در مجلس هفتم، به‎علت دغدغه‎های فرهنگی که داشت به‎مدت ۱۵ ماه مدیر مجموعه فرهنگی تاریخی سعدآباد شد. در سمت مشاور عالی امور موزه‎ها، معاونت فرهنگی سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری به‎فعالیت پرداخت. گفت‎وگوی ما با خانم شایق درباره نقد عملکرد و دیدگاه‎های مشایی است که می‎خوانید.
به‎طور کلی صحبت‎ها و اظهارنظرهای آقای مشایی را از چه دیدگاه‎هایی می‎توان مورد بحث قرار داد؟
یک فیلسوف هلندی می‎گوید اگر می‎خواهید به‎شهرت برسید، مسایل دینی را نقد کنید و برعکس آن را بگویید. خودش هم همین کار را درباره حضرت مسیح کرد و مشهور شد.
ابراز این‎گونه نظریه‎ها از نظر دینی و حقوقی جای بحث دارد. در حوزه دینی می‎توان از چند منظر به‎این مسئله نگاه کرد. اول این‎که ایشان در چه جایگاهی به‎ایراد سخن می‎پردازند؟ در جامعه ما متخصص دینی شخصی است که در حوزه علمیه پرورش پیدا می‎کند و نزد برخی اساتید به‎نام در رشته خاص خودش، بعد از گذراندن دوره عمومی، درس می‎گیرد و تلمذ می‎کند. نکته دیگر هم این است که کارشناس دینی با چاپ و نشر آثار خود به‎تبیین مسایل دینی می‎پردازد. در حالی‎که آقای مشایی هیچ‎کدام از این شرایط را ندارد.
جای سئوال است که به پیامبرانی که حکومت تشکیل دادند، اشاره‎ای نداشته است. حضرت یوسف حکومت تشکیل دادند. باید دید در این حکومت چه اتفاقی افتاد. آیا حکومت حضرت یوسف باب میل آقای مشایی نبوده؟ حضرت سلیمان هم حکومت تشکیل دادند. بعد هم به‎پیامبرعظیم‎الشأن اسلام می‎رسیم که با همراهی مردم حکومت تشکیل دادند.
بعضی‎ها فکر می‎کنند با نقض اصول دینی در جامعه می‎توانند جایگاه و پایگاهی ترتیب دهند و برای خودشان مسئولیت ایجاد کنند. در صورتی‎که این‎طور نیست که هرکس می‎خواهد به شهرت برسد و محبوبیتی ایجاد کند، با یک پز روشنفکری اصول دینی را نقض کند و معتقدین و مومنین به اسلام ساکت باشند.
یک وقت هم هست که فرد در مراسم دینی متعددی شرکت می‎کند، اطلاعاتی به‎دست می‎آورد و احساس می‎کند که اسلام‎شناس شده است. در صورتی‎که نشستن پای مراسم مذهبی یک شأنیت دارد و نشستن پای درس اساتید در حوزه یا دانشگاه یک شأن دیگر و با هم متفاوت هستند. نمی‎شود هر فردی که در مراسم مذهبی شرکت کرد یا چهارتا کتاب دینی خواند، بگوید من اسلام‎شناس هستم. اسلام‎شناس بودن فرد را هم افراد متخصص حوزه دینی تشخیص می‎دهند. این‎گونه نیست که فردی بیاید و در جایگاه فعال سیاسی یا کارشناس فرهنگی یا مسئول اجرایی بگوید که این آدم اسلام‎شناس است. ممکن است برای نبودنش حرف من پذیرفته باشد، اما برای بودنش باید جایگاه تخصصی پیدا کند.
گفتن حرف حق هزینه دارد، اما بالاخره حرف حق این است که یا آقای مشایی می‎تواند در این جایگاه درباره اسلام‎شناسی حرف بزند یا حرف حق این نیست؟! ما می‎گوییم که حرف حق این نیست. مگر در جامعه دینی ما مراجع و علماء و مبلغان و متخصصان نیستند؟ خوشبختانه فناوری هم به‎کمک آمده و می‎توانید درس خارج هرکدام از علما و مراجع را از سایت‎هایشان دریافت کنید. امروز در این مملکت شبکه معارف و قرآن داریم که ۲۴ ساعته برای مخاطبان برنامه دارد و متخصصینی عارف و عالم همچون آیات عظام مکارم شیرازی، نوری همدانی و معرفت و… به مباحث دینی می‎پردازند. این اشخاص هرکدام اقیانوسی از معارف دینی هستند. از همه مهمتر در رأس کارشناسان و علمای دینی ولایت فقیه وجود دارد. که فقه سیاسی را اجرا می‎کند. یک کارشناس و یک اسلام‎شناس شیعی اولین رسالتش تبعیت از امر ولایت است. ما این تبعیت را نمی‎بینیم. به‎همین دلیل متدینان دل‎آزرده می‎شوند و از طرف دیگر، برخی افراد دیگر تقویت می‎شوند.

این‎که یک مسئول اجرایی بیاید از تریبون دولت برای بیان افکار خود استفاده و ایجاد شبهه کند از نظر حقوقی چه اشکالی دارد؟
این را باید حقوق‎دانان ما جواب بدهند. کار کارشناسی بکنند و بگویند آیا هر فردی می‎تواند از تریبون دولتی و ملی در مسائل دینی ایجاد شبهه کند؟ اگر آقای مشایی رییس دفتر نهاد ریاست‎جمهوری نبود، آیا موقعیت سخنرانی در جشنواره رازی را داشت؟ اگر یک فرد عادی بود، می‎توانست سخنرانی کند؟ وقتی در جایگاه ریاست دفتر رییس‎جمهور به جشنواره رفتند، می‎توانند از جایگاه اسلام‎شناس هرچه را که خواستند به زبان بیاورند؟ آیا ایشان به‎عنوان اسلام‎شناس به‎جشنواره رازی دعوت شدند؟ آیا می‎توانیم از تریبون جمهوری اسلامی که ثمره خون شهداء، لحظه‎لحظه زجر اسراء و آزادگان و ثمره جانبازان شیمیایی و قطع نخاع و اعصاب و روان است، هرچه خواستیم بگوییم و حتی به امام عصر(عج) توصیه هم بکنیم؟ از چه جایگاهی به امام عصر(عج) توصیه می‎شود؟ توصیه آقای مشایی به امام عصر این است که اگر امام زمان(عج) می‎خواهد به‎توسعه عدالت در دنیا موفق شود، راهش توسعه علم است!
این فعل حرام است که از تریبون جشنواره علمی جمهوری اسلامی درباره انبیاء و اولیاء و امام عصر(عج) و مسائل دینی شبهه ایجاد شود. حقوق‎دانان مملکت ما چرا ساکت نشستند؟ کسانی که حرف‎ها و عملکرد و اظهارات آقای مشایی را قبول داشته باشند به اندازه انگشتان دست نیستند. کسانی که ایشان را نقد می‎کنند اندک هستند. برخی عافیت‎طلب شدند، دنبال مقام هستند. دنیا برایشان شیرین آمده است و بازسازی معنوی را غافل شدند. از طرفی می‎دانند که اگر درباره آقای مشایی صحبت کنند، پر هزینه است.

دلیل این سکوت چیست؟
ما در دینمان یاد گرفتیم که مقام، آخرت ما را تعیین نمی‎کند. بچه‎مسلمان‎ها و بچه‎های توحیدی و ولایی این‎طور یاد گرفتند که هرجا نشستند، نمی‎گویند در پست ریاست هستند، می‎گویند که این سنگر ماست. یعنی سرباز ولایت و اسلام هستند. دوستانی که سکوت کردند، عافیت‎طلب و رفاه‎طلب شدند و سرباز ولایت بودن فقط و فقط اعتراف به‎زبان نیست، بلکه عمل شفاف می‎خواهد. به‎اندازه وابستگی که به‎دنیا دارند، سکوت می‎کنند. اگر واقعا حرف‎ها و حرکت‎های آقای مشایی را می‎پسندند، چرا از او دفاع نمی‎کنند؟! چرا طرفداری و حمایت نمی‎کنند. کسانی که سکوت می‎کنند یا دنبال نام هستند و یا نان. مگر غیر از این است که معصومین ما گفتند شروع و آغاز فساد پرهیز از صداقت است. اما آدم‎هایی امروز سکوت کردند یا دو پهلو جبهه گرفتند. می‎گویند ما هم گلایه داریم، اما به‎خاطر مصحلت چیزی نمی‎گوییم و هی دنبال بهانه‎جویی، فلسفه‎بافی و توجیه عمل خودشان هستند.

این‎گونه اظهار‎نظرات تبعات دیگری هم به‎جز شبهه‎افکنی دارد؟
در مملکت ما فتنه اتفاق افتاده و باید ریشه کن شود. اما هر زمانی‎که جریان فتنه می‎رود که به نتیجه ایجاد روشنگری در افکار عمومی و نهایتا بصیرت برسد، یکدفعه آقای مشایی می‎آید و با اظهارات متحجرانه‎اش ذهن جامعه را از مسائل اصلی منحرف می‎کند. اولویت اول ما در حال حاضر، شناسایی مقابله با ضد انقلاب است که یک بار بمب در حرم امام رضا(ع) می‎گذارد و حرکت سخت انجام می‎هد تا می‎رسد به‎حرکت نرم و شعار علیه عاشورا می‎دهد. اما با این صحبت‎ها اولویت عوض می‎شود. نکته دیگر این است که چرا آقای مشایی هیچ صحبتی درباره محرم نمی‎کند. آن‎هم وقتی سخنرانی‎اش در این ماه است. ایشان حتی به‎وصایای حضرت امام(ره) و توصیه‎های رهبری استناد و اشاره نمی‎کند. البته آقای مشایی در این مملکت کار کرده است اما حاشیه‎سازی دارد. اصلا فرض را بر این می‎گذاریم که حرف‎هایی که زده است، حرف‎های بدی هم نبوده، اما سئوال این‎جاست که آیا حاشیه درست کرده یا نه؟ آیا حاشیه‎هایی که ساخته، جریان انقلابی سالم از آن استفاده کرده است یا ناسالم؟ آیا این حاشیه‎ها تفکرات و اندیشه ایشان را در عصر حاضر به‎طرف مغالطه آشکار سوق داده و انقلاب اسلامی را زیر سئوال برده یا حاشیه‎های مثبتی داشته است؟ این اتفاقات و جملاتی که ایشان دارد، تنزل گفتمان انقلاب اسلامی است یا ایجاد گفتمان جدید فاقد محورهای اسلامی در حوزه‎های بین‎المللی است؟

به‎نظر می‎رسد گفته‎های آقای مشایی درباره ابن‎سینا و رازی و… اهداف خاصی را دنبال می‎کند؟
با داشته‎هایمان چه کردیم که نداشته‎هایمان را به‎رخ می‎کشیم؟ همه‎جا رسم است داشته‎ها را به‎رخ می‎کشند…
اگر دنبال علم هستیم، چرا به دانشگاه عظیم امام صادق(ع) اشاره نشده؟ در حالی‎که بهترین، مناسب‎ترین و در چهارچوب‎ترین مناظره‎های علمی در محضر امام صادق(ع) انجام گرفته است. این‎ها علم نیست؟ ما دنبال کدام علم هستیم؟ چرا به‎جای یک تقدیر و سپاس، آن‎ها را می‎زنیم و با بیگانه همراه می‎شویم؟
ایشان حرف بزند، اما نه از تریبون ملی. البته صحبت‎هایشان یکی دو تا نیست و قبلا هم اظهاراتی داشته. یک تعدادی هستند که از پایه شروع می‎کنند. در دوره اصلاحات در مورد شعائر و ادعیه دینی اظهار‎نظرهای انحرافی داشتند. یک تساهل و تسامحی در حوزه فرهنگ داشتند. الان هم همان حرکت اتفاق می‎افتد، اما به‎یک شکل دیگر. آقای مشایی از سطح شروع می‎کند. به‎جای این‎که درباره قرآن، زیارت وارث و… صحبت کند، وارد حوزه محوری نبوت و پیامبران می‎شود و کلی‎گویی می‎کند. وقتی عدالت پیامبران زیر سئوال می‎رود، قرار است چه اتفاقی بیفتد؟ اصلا اگر ایشان فرمایشات دینی نفرماید، آیا اتفاق خاصی می‎افتد؟

در عرصه فرهنگی هم شاهد بازگشت نگاه تساهل و تسامح هستیم. در عرصه فرهنگ هم مخالف این تغییرات هستید؟
در عرصه فرهنگی تساهل و تسامح‎هایی مثل مخالفت با گشت ارشاد، طرح امنیت اجتماعی، رفع فیلم‎های توقیفی، حمایت از برخی هنرمندان، سهل‎انگاری در انتخاب مدیران و بی‎توجهی به شعارهای اصلی مردم انجام شد. مردمی که زیر پرچم جمهوری اسلامی برای شعار عدالت‎خواهی، استکبارستیزی، فرهنگ مقاومت سینه زدند. تساهل و تسامحی که در دوره اصلاحات بود، الان هم هست. فقط خاستگاه‎ها فرق می‎کند. من به‎عنوان یک ایرانی مسلمان می‎خواهم سئوال کنم که حمایت کلان از یک هنرمند خاص چه حرکت فرهنگی محسوب می‎شود؟ آیا با همین دست و دلبازی به هنرمندان دیگری هم که نیاز دارند کمک می‎شود؟ به‎مساجد ما کمک می‎شود؟ برای حفظ یک مسجد باید قطره قطره خیرات جمع کنند تا حفظ شود. برخی شهرستان‎ها ۲۰ میلیون تومان برای انجام کار فرهنگی بودجه ندارند. آقای مشایی از کجا می‎بخشد؟
یا این‎که ما می‎خواهیم با حمایت از برخی هنرمندان پز روشنفکری بگیریم و برخی افراد مخالف را جذب کنیم؟ این‎کار به چه بهایی است؟ یکی از کارهای فرهنگی ما سامان‎دهی قبور شهداست که خواسته مردم است. جایی است که بچه‎هایشان با دلدادگی و عشق در مقابل حق تسلیم و شهید شدند و در برخی شهرها به‎خاطر نبود بودجه بدون ساماندهی مانده است. ما چند پروژه فرهنگی ناقص مثل احداث کتابخانه و سینما و… داریم که افتتاح نمی‎شوند؟ این‎همه هنرمند در این مملکت داریم. هنرهای اصیل ما رو به انقراض است. برخی هنرهای دستی ما رو به انقراض است؛ چون هنرمند ما ۵ میلیون تومان ندارد کارگاهش را تقویت کند…
این سئوالات افکار عمومی است؛ ایشان که علاقه به صحبت در مباحث مختلف دارد، چرا درباره جنگ نرم موضع نگرفت؟ چرا درباره مهندسی فرهنگی صحبت نمی‎کند؟ مگر رییس کمیسیون فرهنگی دولت نشد؟ مگر ایجاد تردید و اختلاف‎افکنی از اهداف جنگ نرم نیست تا خودی از غیرخودی مشخص نشود. ایشان در این جنگ نرم با این موارد مقابله کرد یا برعکس، کاری کرد که بدبینی مردم و تردید‎افکنی بیشتر شود و در بین مردم شبهه ایجاد کرد.
من نمی‎دانم مجلسی‎ها چرا ساکت نشستند. نماینده‎های مردم و حقوق‎دان‎ها کجا هستند؟ فکر می‎کنند در دوره بعد با نفوذ برخی آقایان رأی نمی‎آورند؛ خب نیاورند! مگر مجلسی و استاندار و سفیر و وزیر شدن و… هدف یک مسلمان است؟ برخی اصول‎گرایان و خواص نمی‎خواهند خودشان را در معرض خطر قرار دهند. بعضی افراد دارند با حرف‎های خودشان اختلاف مذهبی ایجاد می‎کنند، شبهه‎افکنی دینی می‎کنند، در مسائل راهبردی دین پراکنده‎گویی می‎کنند، برخی دیگربه جای این‎که مشعل حقیقت را به‎دست بگیرند و روشنگری کنند و حرف بزنند و بگویند اگر با خدا باشیم، خدا هم با ماست، حساب و کتاب می‎کنند که اگر درباره آقای مشایی حرف بزنیم در آینده چه اتفاقی برایمان می‎افتد.

با این اوصاف آیا آقای مشایی هنوز در دایره اصول‎گرایان قرار دارد؟
ایشان هیچ‎کجا نگفته‎اند که من اصول‎گرا هستم یا حداقل من نشنیدم. نقطه اساسی و محوری اصول‎گرایی، بحث ولایت است. در شرایط فعلی یک اصول‎گرا باید نفی فتنه بکند. آیا سران فتنه غیر از آمریکا و انگلیس و صهیونیست غاصب هستند؟ هر حرکتی که خوراک برای رسانه‎های وابسته به‎ریشه‎های فتنه شود، مسئله‎ساز است. اگر بخواهیم با شاخص ولایت فقیه بگوییم باید با سر دوید. مثل جریان یکی از امامان معصوم(ع) که مریدی نزدش آمد و گفت که چرا قیام نمی‎کنی با این همه مرید که داری؟ تنور روشن بود. امام به او فرمود داخل تنور برو. اما مرد گفت این یک کار از من برنمی‎آید. همان وقت غلام حضرت وارد شد و تا امام به او فرمود داخل تنور برو، فورا اطاعت کرد. بعد از این‎که صحبت‎های امام با مرید تمام شد، در تنور را باز کردند و دیدند که آتش همچنان می‎سوزد، اما غلام سالم نشسته است. حضرت می‎فرماید مرید مثل این می‎خواهم. در جامعه ولایی وقتی ولایت امر می‎کند باید اطاعت کرد. نه این‎که امر ولایت یک هفته در کشور معطل بماند و اجرا نشود. کسانی هم که مخالفت کنند، یکی یکی کنار گذاشته شوند. آقای فتاح شما آدم خوبی هستی، اما برو. آقای لنکرانی شما آدم خوبی هستی، اما برو… این معیار، معیار توحیدی است؟ این کجایش اصول‎گرایی است؟ آیا آقای فتاح ناکارآمد بود؟ آقای لنکرانی یک دانشمند ولایی نبود؟ آقای اژه‎ای یک روحانی مجاهد و عالم نبود؟ آقای الهام یک حقوقدان متخصص ساده‎زیست نبود؟ آقای صفار هرندی یک صاحب‎نظر در مسایل فرهنگی نبود؟ چه مسئله‎ای داشتند؟ غیر از ولایت‎پذیری و تعهد به باورهای دینی و حرکت انقلابی؟ ما انتظار داشتیم آقای مشایی همین که نامه آقا را می‎بیند، حالا قبل از نامه را خبر نداریم که تذکری بوده یا نه، سمعا و طاعتا عمل کند. حتی قبل از این‎که رییس‎جمهور اقدامی کند. نه این‎که بگوید استعفاء کردم و رییس‎جمهور هم بگوید طبق ماده فلان عمل کردیم. چرا باید ابتدا این موضوع از تلویزیون اعلام شود؟!

گفتگو از: سیمین نظری

• کشف حجاب و توهین به قانون در مقابل رئیس جمهور
• مبارزه با فتنه گران و منحرفین و باندهای مفسد اقتصادی اقدامات عملی می خواهد
• ویژگی یک اصولگرا مرزبندی با فتنه‌گران و منحرفان است

به گزارش سرویس زنان جهان؛ مریم عبدالهی یکی از بانوان مبارز و انقلابی میهن که سابقه مبارزاتی ارزشمندی در دفاع از انقلاب اسلامی و میهن داشت و از فعالان دفاع از ملت مظلوم فلسطین بود بر اثر سکته مغزی دار فانی را وداع گفت.

بر همین اساس تشکل های حامی آزادی قدس شریف و ملت مظلوم فلسطین با صدور بیانیه ای درگذشت مرحوم مریم عبداللهی، بانوی فعال حامی مقاومت اسلامی را تسلیت گفته و یاد وی را گرامی داشتند که متن کامل آن در ادامه می آید.

هوالغفور

خواهر مخلص و انقلابی، مریم عبداللهی، سبکبار پر گشود و به عالم باقی شتافت. وی از مدیران برجسته شبکه جهانی العالم، جهادگری عارف، منتظری صالح و ولایتمداری صادق بود. او به جد در حمایت از آرمان آزادی قدس شریف و ملت مظلوم فلسطین می کوشید و بیقرار ادای وظیفه در راه بیداری اسلامی ملت های دربند حکام جور در جهان اسلام بود. بی شک فقدان این خواهر پرشور، فعال و بی ادعا ضایعه ای است که فعالین حامی آزادی قدس شریف و ملت فلسطین به سادگی از عهده جبران آن بر نخواهند آمد. جمعی از تشکل های حامی مقاومت اسلامی با آرزوی علو درجات برای آن بانوی ارجمند، از خدمات گرانقدر او به امت اسلام تجلیل نموده و به محضر خانواده محترم ایشان تسلیت عرض می نمایند. یادش گرامی، روحش شاد و راهش پررهرو باد!

جمعیت دفاع از ملت فلسطین
جمعیت حامیان آزادی قدس شریف
انجمن همبستگی با زنان و کودکان فلسطینی
مجمع اتحادیه دانشجویان جهان اسلام
اتحادیه بین¬المللی امت واحده
ستاد پاسداشت شهدای نهضت جهانی اسلام
مؤسسه فرهنگی وارثین
مؤسسه طوبی

• حامیان زنان فعال تر عمل کنند
• نظر یک دختر دفاع مقدسی درباره دختران امروزی
• رادیو نساء، نخستین رادیو برای زنان فلسطین

وی با اشاره به تلاش ارزشمند بانوان طلبه در نقاط مختلف کشور گفت: برخی از بانوان طلبه در هر محله و منطقه‌ای که زندگی می‌کنند مانند خورشید می‌درخشند و احکام، مسائل اعتقادی، علوم حدیث و امور تربیتی را به خانواده‌ها و دختران جوان می‌آموزند.

آیت‌الله مقتدایی ورود بانوان طلبه به عرصه نگارش و پژوهش را ضروری خواند و خاطرنشان کرد: گاهی یک مقاله‌ای که یک بانوی طلبه درباره حجاب می‌نویسد، تأثیرش از چند خطبه نمازجمعه بیشتر است.

وی حضور بانوان طلبه در کاروان‌های حج و مدارس آموزش و پرورش را مورد توجه قرار داد و گفت: اقدامات خوبی در این زمینه انجام گرفته‌ است و هم‌اکنون نگاه آموزش و پرورش برای تأمین مبلغ و مربی به سوی حوزه‌های علمیه است و شایسته است تا بانوان طلبه حضور تبلیغی مناسبی را در مدارس، دانشگاه‌ها و سایر مجامع علمی و فرهنگی داشته باشد.

مدیر حوزه‌های علمیه برادران نسبت به برخی جلسات خانگی به ویژه در شهرهای بزرگ هشدار داد و گفت: در برخی جلسات زنانه، مطالب باطل و انحرافی مطرح می‌شود و حیله‌هایی را برای جذب مردم به کار می‌گیرند و پول‌هایی را به جیب می‌زنند که لازم است بانوان فرهیخته طلبه، مقتدرانه وارد عمل شوند و چنین جلساتی را با طرح آموزه‌های ناب و صحیح از معارف اسلامی اداره کنند.

در ادامه این نشست حجت‌الاسلام علی غفاری مدیر منطقه پنج حوزه‌های علمیه خواهران با اشاره به فعالیت این مدیریت تصریح کرد: مدیریت منطقه پنج شامل دو استان مازندران و گلستان می‌شود‌ که از سال ۸۶ فعالیت خود را آغاز نموده است.

وی افزود: تعداد دو هزار و ۸۰۰ طلبه در ۲۸ مدرسه علمیه زیر نظر مدیریت منطقه پنج حوزه‌های علمیه خواهران مشغول فراگیری علوم اسلامی هستند.

مدیر منطقه پنج حوزه‌های علمیه خواهران به تحقیقات پایانی طلاب اشاره کرد و خاطر‌نشان‌ ساخت: تا کنون ۷۰۰ تحقیق پایانی در سطح ۲ توسط طلاب دفاع شده است.

وی ادامه داد: حدود ۵۰۰ مدرسه از مدارس آموزش و پروش مازندران تحت پوشش فعالیت‌های فرهنگی این مدیریت هستند و خواهران طلبه در این مدارس به عنوان مبلغ فعالیت می‌کنند.

• بانوان طلبه مجاز به شرکت در جشنواره علامه حلی شدند
• نام نویسی حوزه‌های علیمه خواهران تا ششم اسفند تمدید شد
• ویژه‌نامه شهادت حضرت زهرا در پایگاه اینترنتی حوزه‌های خواهران

وَلَا تَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلَهًا آخَرَ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ کُلُّ شَیءٍ هَالِکٌ إِلَّا وَجْهَهُ لَهُ الْحُکْمُ وَإِلَیهِ تُرْجَعُونَ(القصص/۸۸)

معبود دیگری را با خدا مخوان، که هیچ معبودی جز او نیست؛ همه چیز جز ذات (پاک) او فانی می‌شود؛ حاکمیت تنها از آن اوست؛ و همه به سوی او بازگردانده می‌شوید / ۸۸ قصص

 نوبت اول :

حارث است. از شاگردان امام (ع).

می‌گوید: خدمت ابو عبدالله جعفر بن محمد (ع) بودم . شخصی از آن حضرت (ع) از معنای این آیه پرسید.

امام(ع) فرمودند: دیگران چه می‌گویند؟ عرض کردم می‌گویند: هر چیزی هلاک می‌شود جز صورت خدا.

حضرتش (ع)  فرمودند: خداوند منزه است. اینان سخن سختی گفته‌اند. بلکه مقصود از آیه این است که هر چیزی در معرض فنا و نیستی است مگر آن وجه و طریقی که باید از آن طریق به سعادت فائز شوند.

 و ما – اهل بیت – هستیم آن وجهی که امر شده که باید بدان توجه نمایند.۱

نوبت دوم :

تلویزیون روشن بود. کسی صحبت می‌کرد،آخر حرف‌هایش بود که گفت، از پیامبر پرسیدند شما زیباتری یا یوسف(ع) ؟

حضرتش (ص)  لبخند زد و فرمود که ملاحت من از برادرم یوسف (ع) بیشتر است.

کاری به صحت این روایت و این که چقدر درست است، ندارم، که نه علم حدیث شناسی دارم و نه حدیث معتبر و غیر معتبر  را می‌شناسم.

اما در اعتبار این روایت شک نمی‌کنم، که همین چند کلمه، همین ملاحت بیش از یوسف پیامبر (ع) ، دلم را جور دیگری کرد…

که پیامبر (ص) کمی که نه،کمی بیشتر از کمی برایم غریبه بود.

تصویری از او توی ذهنم داشتم و توی خلوت‌ها و تنهایی‌هایم هرگز نشده بود که مخاطب حرف‌هایم باشد.

اصلا انگار خیلی با بقیه معصومین (ع)  تفاوت داشت…

که من خیلی وقت‌ها شده بود با امام رضا  (ع) حرف بزنم، برای امام زمان (عج) نامه بنویسم و انتظار بکشم برای رسیدن محرم امام حسین (ع) …

اما پیامبر (ص) همیشه برایم دور بود. دور از ذهن و تصور ، فرو رفته در هاله‌ای از نور.

کسی که به خودم جرات حرف زدن با او را نمی‌دادم…

که هر جه شنیده بودم از ابلاغ رسالتش بود و پیامبر آخر  و حبیب خدا بودنش.

و این کلمه‌ها مرا هی از پیامبر (ص)  دور و دورتر کرد.

کسی که بیشتر حسم نسبت به او احترام بود تا علاقه، تا دوست داشتن!

و بیشتر برایم یک پیامبر الهی اولوالعزم و بزرگ بود تا پدر که خودش فرمود من پدر این امتم…

اما وقتی شنیدم که ملاحت همین پیامبر بزرگ الهی اولوالعزم از یوسف (ع)  که در ذهن من قهرمان خوبی‌ها بود، بیشتر است ؛ دلم غنج رفت برای دیدن این پیامبر (ص) ، برای ملاقاتش، برای این که رو به رویش بنشینم و فقط نگاهش کنم.

اویس و ماجرای غریبش و عشق نادیده‌اش همیشه برایم دور از ذهن بود … اما همان جا یادم افتاد به اویس و حس کردم عشقش و دوست داشتنش بیشتر قشنگ است تا شگفت‌انگیز!

که شاید اویس ندیده، این ملاحت را فهمیده بود. ملاحتی که حتما هم در چهره پیامبر (ص)  بوده و هم در قلبش.

هم در راه رفتنش و هم در حرف زدنش….

فکرش را بکن، دلم برای پیامبری که هرگز ندیده بودم،تنگ شد، خیلی تنگ…تنگ یک تصویر…

تنگ نشستن رو به روی دوست خدا…حبیب خدا…درست مقابل ملیح‌تر از یوسف (ع) ….دلم برای این فضا تنگ شد…برای این تصویر…برای این دیدن…زیارت یک چنین پیامبری!

بعد از آن گشتم، دنبال کسی شبیه پیامبر (ص) …که وقت دیدنش انگار کنی که مقابل پیامبر نشسته‌ای…گشتم، تا این که جایی خواندم یا شنیدم که هرکس برود مشهد و امام رضا (ع) را زیارت کند، کانه پیامبر را زیارت کرده ۲ … انگار پیامبر (ص) را دیده. وقتی که نگاه کند به ضریح امام رضا (ع)، انگار  به ملاحت رسول الله نگاه کرده …. برای لمس ضریح امام (ع)  که دست و پا بزنی، مثل این است که دست و پا می‌زنی برای بودن کنار پیامبر (ص) …

دل‌تنگ لبخند و لطافت و ملاحت پیامبر (ص) که شدی… برو پایین پای امام رضا (ع) بنشین، که انگار در این نشستن پایین پا، ادب قشنگی هست که در بودن بالای  سر امام (ع) نیست…انگار اصلاً بالای سر حضرت (ع) باید دو رکعت نماز زیارت بخوانی فقط و  زیارت هفت حدیث و و و … اما پایین پا که باشی می‌توانی بنشینی و فقط نگاه کنی و در لبخند و لطافت و ملاحت حضرتش (ع)  سیر کنی… و کیست که نداند نگاه به وجه خدا ، ثوابش کم از خواندن زیارت نامه نیست….

 نوشته‌ی: زهرا نوری لطیف

شبکه تخصصی قرآن تبیان

پی‌نوشت‌ها:

۱٫ اصول کافی، کلینی

۲٫ با نگاهی به زیارت هفت حدیث امام رضا علیه‌السلام

• جامعه مدرسین تخریب چهره همسران پیامبر(ص) را محکوم کرد
• وفات پیامبر اکرم؛ رحلت یا شهادت؟
• رویایی که زینب کبری با پیامبر در میان گذاشت

به مناسبت سالروز شهادت حضرت امام رضا علیه‌السلام، خبرنگار آیین و اندیشه خبرگزاری فارس، گفت‌وگویی با حجت‌الاسلام والمسلمین «سید محمدرضا شریعتمدار» پژوهشگر علوم دینی و معاون آموزش دانشگاه باقرالعلوم علیه‌السلام انجام داده که مشروح آن تقدیم مخاطبان گرامی می‌شود. 

* سه جریان فکری زمان امام رضا علیه‌السلام

حجت‌الاسلام شریعتمدار در ابتدای این گفت‌وگو با توجه به این سوال که به چه علت به امام رضا علیه‌السلام، عالم آل محمد (صلی الله علیه و آله) گفته می‌شود و چرا نام آن حضرت در تاریخ آن زمان درخشید و فرزندان ایشان را به نام «ابن‌رضا» صدا می‌زدند، اظهار داشت: در آن دوره، جریان‌های فکری مختلفی بوده که اگر تقسیم بندی کنیم از سه جریان فکری تغذیه می‌کرد:
۱٫ افکار عرب جاهلی که در کنار افکار مسلمانان به حیات خود ادامه داد.
۲٫ اندیشه‌هایی که در اثر اسلام به وجود آمد، یعنی فرهنگ اسلامی که پیامبر صلی الله علیه و آله و ائمه معصومین علیهم‌السلام در جامعه به دنبال آن بودند.
۳٫ جریان فکری دیگر که در اثر فتوحات و گسترش اسلام وارد شد.
حجت‌الاسلام شریعتمدار گفت: پس ما اینجا سه منبع فکری را می‌توانیم تفکیک کنیم؛ یکی افکار دوره جاهلیت، دوم: افکار اسلامی و سوم: افکاری که از بیگانگان وارد جهان اسلام شد و این مسئله در همه جا و در هر زمانی می‌تواند باشد و در این زمان نیز هست.
این دکترای علوم دینی افزود: امام رضا علیه‌السلام در دوره‌ای زندگی می‌کرد که با آمدن مأمون، جوّی در فضای جهان اسلام به وجود آمده بود که جریانهای فکری مختلف با همدیگر نزاع می‌کردند و مناظراتی در آن دوره بین اینها اتفاق می‌افتاد.
وی گفت: مامون خود را یک آزاد اندیش معرفی می‌کرد و ترتیبی داده بود که این مناظرات رخ دهد و اندیشه صحیح در میان این افکار مشخص شود.
شریعتمدار در ادامه درباره مامون گفت: بعضی‌ها می‌گویند مامون یک معتزلی مسلک است و بعضی دیگر او را شیعه می‌دانند به خاطر این که عقل گرایی توسط مامون در جامعه اسلامی رواج پیدا کرد. یعنی افکار عقل‌گرایی در این زمان برخلاف گذشته به اوج خود رسید. دارالترجمه‌ها در آن زمان تشکیل شد. اندیشمندان خارجی فرصت پیدا کردند که با مسلمانان وارد بحث شوند. یعنی یک حمایتی از این مناظرات شد.
وی افزود: البته بعضی‌ها گفته‌اند یکی از دلایلی که مامون از این مسائل حمایت می‌کرد این بود که روی افکار ائمه و افکار صحیح، سرپوش گذاشته شود و این افکار در مقابل اندیشه صحیح یک مقاومتی داشته باشد.
وی گفت: به هر حال در آن دوره گروههای مختلف فکری آزادانه با همدیگر به بحث می‌نشستند و حتی در کاخ مامون این مجالس تشکیل می‌شد و بعد از اینکه امام رضا علیه‌السلام ولایتعهدی را مجبور شدند بپذیرند، در حضور آن حضرت، این مناظرات تشکیل می‌شد و امام رضا علیه‌السلام از این فرصت نهایت بهره برداری را کردند. 

* نحوه برخورد امام رضا با مخالفان 

حجت‌الاسلام شریعتمدار گفت: با اینکه امام رضا علیه‌السلام ولیعهد بودند و می‌توانستند با مخالفین برخورد سختی داشته باشند ولی این کار را نکردند و اتفاقاً آن حضرت، با دیگران با قول لیّن و زبان جذاب که حتی مخالف هم جذب می‌شد صحبت می‌کردند و برای مخالف، احترام قائل می‌شدند و به صحبت‌های آنها گوش می‌دادند و بعد از اتمام صحبت آنها در مقام پاسخگویی بر می‌آمدند و جوابی می‌دادند که مخالف هم جذب می‌شد و به همین خاطر، آن حضرت را عالم آل محمد صلی الله علیه و آله خوانده‌اند. 
این استاد حوزه و دانشگاه افزود: در این مجالس، ملحدین هم شرکت می‌کردند یعنی کسانی که خدا را اصلاً قبول نداشتند و با حضرت وارد بحث می‌شدند. این مناظرات به صورت مکتوب موجود است و تحت عنوان الاحتجاجات به چاپ رسیده است.
این مدرس دانشگاه گفت: این آزاد اندیشی در اسلام سابقه داشته و ما متاسفانه از این مسئله غافل شده‌ایم و می‌خواهیم از غرب تقلید کنیم. این بحث‌ها، آزاد اندیشی‌ها و مناظرات در دولت‌های شیعی مثل دوره آل بویه نیز بوده است. 

* علت آزاد اندیشی در شیعه

وی تاکید کرد: در اندیشه شیعه، این نوع آزاد اندیشی وجود دارد و علت اینکه این‌گونه مناظرات در دولت‌های شیعی وجود داشته این است که شیعه برای عقل گرایی و استدلال محوری، ارزش خاصی قائل است.
وی گفت: دولتهای غیر شیعی مثل بنی‌امیه، بنی‌مروان، دهن مخالفین را می‌بستند و اجازه اظهار نظر نمی‌دادند، وهابیت امروز نیز همین افکار را دارد و متاسفانه این مسائل از سقیفه آغاز شد. 
حجت‌الاسلام شریعتمدار ادامه داد: محققین عرب از شیعه و سنی گفته‌اند که صحبت‌هایی که در سقیفه شد، صحبت یک مسلمان نیست. در سقیفه بیان شد که خلیفه باید از ما و قبیله ما باشد.
وی گفت: در سقیفه افکار عرب جاهلی در میان مسلمانها بود و اوج احیای این افکار را در حکومتهای بنی‌امیه و به خصوص حکومت یزید می‌بینیم که صریحاً می‌گوید نه وحی آمده و نه پیامبری آمده و می‌گوید اجداد من کجایند؟! گفتند که ما انتقام آنها را از بدر و احد گرفتیم و فکر می‌کردند که جنگ قبیله‌ای بین دو گروه بوده که الان قبیله خودشان در عاشورا پیروز شده است. این افکار، تفکرات عرب جاهلی است که در زمان ائمه بعد نیز بوده و در زمان امام رضا علیه‌السلام نیز خیلی رواج داشت.
حجت‌الاسلام شریعتمدار گفت: در آیات قرآن کریم این افکار نهی شده است و گفته شده باید ببینی خودت چه هستی و چه همتی داری. اینکه اجداد من چه کسانی‌اند؟ از چه نژادی هستند؟ در بین مسلمانان نباید مطرح شود.
وی گفت: متاسفانه الان نیز برخی این نوع تفکرات را ترویج می‌دهند؛ ایرانی‌گری و ملی‌گرایی و عربی‌گری و… افکار یک مسلمان نیست. 
حجت‌الاسلام شریعتمدار افزود: ائمه اطهار علیهم‌السلام در مقابل بنی‌امیه و این نوع افکار ‌ایستادند و افکار عقلی را مطرح ‌کردند.
شریعتمدار درباره یکی دیگر از مکاتب عقل‌گرا گفت: یکی دیگر از افکاری که عقل‌گرا است معتزله است. آنها نیز در مقابل افکار جاهلیت ایستادند. این افکار معتزلی تحت تاثیر افکاری بود که از خارج، وارد جهان اسلام شده بود که یکی از افکاری که گفتیم در زمان امام رضا علیه‌السلام رواج داشت همین افکاری بود که به خاطر گسترش حکومت اسلام و فتوحات از دیگر ملتها وارد جهان اسلام شد.
وی گفت: تفکر معتزله به خاطر افراطی که در عقل گرایی داشتند و تندروی‌هایی که داشتند آرام آرام از بین رفت و آثاری از آن نماند ولی نقطه اوج معتزله در زمان امام رضا علیه‌السلام بود.
وی افزود: در زمان امام رضا علیه‌السلام معتزله، مبلغینی داشتند و آنها را به نقاط مختلف اعزام می‌کردند.
حجت‌الاسلام شریعتمدار درباره تفکر معتزله در زمان حاضر گفت: در زمان معاصر نیز معتزله افراطی در برخی از کشورهای اسلامی و مصر دوباره زنده شده و طرفدارانی دارد که به آن نو معتزله می‌گویند و در کشور ما نیز بعضی روشنفکران افراطی که قرآن را کلام خدا نمی‌دانند از همین نوع معتزله مصری خط گرفتند. 

* بیداری اسلامی، نتیجه عقل گرایی

حجت‌الاسلام شریعتمدار در بخش دیگری از گفت‌وگوی خود با فارس اظهار داشت: همیشه در مقابل حکومت‌هایی که خود را به خدا نسبت می‌دهند و می‌گویند خواست خداست که ما حکومت می‌کنیم، عقل گراها مقاومت می‌کنند و این بیداری اسلامی نیز حاصل همین عقل گرایی است که مردم دارند و عقلانیت آنها باعث شده که زیر بار حکومت‌های ظالم خود نروند.
وی گفت: حضرت‌ امام رضا علیه‌السلام با یهودی‌ها، مسیحی‌ها و زردتشتی‌ها مناظراتی داشتند که با دلیل‌های حضرت که از کتابهای خودشان بیان می‌کردند آنها را قانع می‌کردند لذا همه گروه‌ها در سراسر ممالک آن حضرت را می‌شناختند و به علم بی‌انتهای آن حضرت پی‌برده بودند.
وی گفت: همه اینها عواملی بود که علم امام رضا علیه‌السلام، جلوه و ظهور کند و عالم آل محمد صلی الله علیه و آله لقب بگیرد و وقتی که حضرت به شهادت رسیدند عالم انسانیت داغدار شد و چون همه فرق و مکاتب، ایشان را می‌شناختند فرزندان آن حضرت را «ابن رضا» نامیدند. 

* نقش امام رضا در تشیع ایرانیان

این مدرس حوزه و دانشگاه گفت: امام رضا علیه‌السلام و دیگر فرزندان و نوادگان امام کاظم علیه‌السلام نقش بسزایی در گرایش ایرانیان به اسلام و تشیع داشتند و همانطور که شهادت امام حسین علیه‌السلام باعث شد که حق از باطل روشن شود و قیام‌هایی علیه بنی‌امیه به وجود آید، علم امام رضا علیه‌السلام و روشنگری‌های امام رضا علیه‌السلام نیز باعث شد فکر صحیح از فکر ناصحیح تشخیص داده شود.
وی تاکید کرد: ما ایرانی‌ها مدیون امام رضا علیه‌السلام و دیگر فرزندان امام کاظم علیه‌السلام هستیم زیرا در شیعه شدن ما نقش بسزایی را ایفا کردند. به تعبیر دیگر با توجه به رواج افکار مختلف در آن زمان و تشنگی مردم به معارف حقه، نقش علمی امام رضا علیه‌السلام در مجامع علمی باعث شد که اسلام صحیح از ناصحیح شناخته شود.
حجت‌الاسلام و المسلمین شریعتمدار درباره علت آمدن امام رضا علیه‌السلام به ایران گفت: ایرانیها به شدت علاقه به اهل‌بیت علیهم‌السلام داشتند و همین محبت، باعث شده بود که بنی عباس در مقابل بنی امیه پیروز شوند و حالا مامون برای اینکه مشروعیت به حکومت خود بدهد و به تعبیر دیگر ظاهر وجیهی به حکومت خود بدهد، امام رضا علیه‌السلام را وادار به کوچ به سمت ایران کرد و ولایتعهدی را تحمیل کرد.
وی افزود: از سوی دیگر چون افکار جاهلی اعراب باعث شده بود نوعی زورگویی نسبت به ایرانیان داشته باشند و تنها کسانی که با این افکار مبارزه می‌کردند اهلبیت علیهم‌السلام بودند لذا ایرانیان حق طلب، حقیقت را در اهل‌بیت علیهم السلام دیدند و خواستار حضور ائمه بودند.
معاون آموزش دانشگاه باقرالعلوم علیه‌السلام در پایان گفت: در نهایت، امام مظلوم با اینکه در ظاهر ولیعهد بود با انگور، مسموم شد و به شهادت رسید و بعد از شهادت، به اذن خداوند، حضرت جواد الائمه با قدرت الهی به طوس ‌آمدند و ایشان را غسل و دفن کردند.

• گزیده ای از سخنان عالم ربان حضرت آیه الله بهاء الدینی
• تابلو عصر عاشورا به تنهایی یک عالم حرف برای گفتن دارد
• بوسه ای که واکسینه می کند تاثیر محبت در تربیت از منظر امام علی (ع)

گفتاری از حجت‌الاسلام مهدی طائب : یکی از ویژگی‌های دو نبرد بدر و خیبر این بود که معادله‌ی میان مسلمین و مشرکین را معکوس کرد. تا قبل از عملیات بدر و خیبر، معادله به نفع مشرکین و دشمنان بود و آنها از حربه‌های «ضربه زدن»، «مصادره‌ی اموال» و «تنگنای اقتصادی» استفاده می‌کردند، اما بدر و خیبر معادله را برعکس کرد و این حربه‌ها را از دست آنها بیرون آورد.

 

رهبر انقلاب در دیدار با مردم قم شرایط امروز کشورمان را این‌چنین توصیف کردند: «یک روز در صدر اسلام، دشمنان به نظرشان رسید که با شِعب ابى‌طالب و محاصره‌ى اقتصادى مسلمانان، آنها را از پا بیندازند؛ اما نتوانستند. این روسیاه‌هاى بدمحاسبه‌گر خیال می‌کنند ما امروز در شرائط شِعب ابى‌طالبیم. اینجور نیست. ما امروز در شرائط شِعب ابى‌طالب نیستیم؛ ما در شرائط بدر و خیبریم.»۱ اما شرایط بدر و خیبر با شرایط شعب ابی‌طالب چه تفاوت‌هایی دارد؟ حجت‌الاسلام‌والمسلمین مهدی طائب، کارشناس و پژوهشگر تاریخ اسلام به بیان این تفاوت‌ها پرداخته است.
***

محاصره‌ی شعب ابی‌طالب یکی از نقاط حساس و سرنوشت‌ساز تاریخ اسلام است. لطفاً درباره‌ی چرایی وقوع این محاصره و اثرات آن توضیح دهید.

خدای متعال در قرآن به مسلمانانی که در مواجهه با فضای عملیات روانی دشمن قرار داشتند -دشمنی که می‌کوشید مؤمنین را مأیوس کند و آنها را به این باور برساند که راهی جز تسلیم ندارند و مقاومت یا اقدامات تقابلی یا تهاجمی‌شان بی‌اثر است- می‌فرماید «و اذکُرُوا»؛ به‌یاد آورید که «إذ أنتُم قلیلٌ» شما کم بودید و اصلاً قدرتی نداشتید و «یتَخَطَّفَکُمُ النَّاسُ»۲، مشرکان شما را مثل دانه از زمین برمی‌داشتند، زیر پا لگدمال می‌کردند و اگر بادی می‌آمد، مانند همان دانه‌ی بی‌ارزش، در هوا این طرف و آن طرف می‌شدید. به یاد بیاورید که خداوند متعال شما را زیاد کرد تا این‌که به نیرویی تبدیل شده‌اید که دیگر دشمن روی شما حساب می‌کند. پس معلوم می‌شود، مؤمنینی که کنار رسول‌الله صلوات‌الله‌علیه‌و‌آله بودند، دوران ضعف بسیار مأیوس‌کننده‌ای را سپری کردند که اگر خدای متعال در معادله‌ی آن دوران نبود، از بین رفتن آنها حتمی بود.

اوج آن «یتَخَطَّفَکُمُ النَّاس» هنگامی بوده است که پیامبر اکرم صلوات‌الله‌علیه‌و‌آله‌ در مکه بودند و همان تعداد اندک مؤمنین به ایشان، در اثر اِعمال محدودیت‌ها و تعرضا‌ت مشرکین، به حبشه مهاجرت کرده بودند. آنهایی هم که در مکه مانده بودند، یا امکان مهاجرت نداشتند یا به دلایلی مانند عدم تضعیف هسته‌ی دینی حاضر در مکه، صلاح نبود که مهاجرت کنند. در مکه به دلیل حضور بنی‌هاشم، مشرکین اجازه نمی‌یافتند به شخص پیامبر تعرضی کنند، چون ابوطالب که ظاهراً به اسلام نگرویده بود، به عنوان رئیس قبیله‌ی قریش و طایفه‌ی بنی‌هاشم، با آداب و سنن و تعصب‌های قومی از پیامبر صلوات‌الله‌علیه‌و‌آله محافظت می‌کرد. البته به غیر از این، مشرکین می‌توانستند سایر محدودیت‌ها را علیه مسلمانان اعمال کنند.

مشرکین در این مقطع یک محاصره‌ی اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی همه‌جانبه را علیه مؤمنین طراحی و اجرا کردند. آنها طبق این برنامه‌ی تحریم، تمام ارتباطات مسلمین را قطع کردند. مسلمانان که حتی از سرپناهی در مقابل گرمای تابستان محروم شده‌بودند، تقریباً سه سال از دارایی‌های خودشان خوردند و امکان فعالیت اقتصادی نداشتند، به گونه‌ای که در اواخر دوران شِعب ابی‌طالب، حتی برای بچه‌هایشان هم غذایی یافت نمی‌شد. مؤمنین در آن سه سال بسیار تکیده و فرسوده شدند؛ تا حدی که اگر محاصره شکسته نمی‌شد، تنها یک قدم تا مرگ فاصله داشتند.

البته موضوع این‌ تحریم، تهدید جانی و حذف فیزیکی مسلمانان نبود؛ تنها اعمال فشار اقتصادی شدید و گرسنگی مطرح بود. وضعیت به جایی رسید که دیگر هیچ کاری از دست پیامبر اکرم صلوات‌الله‌علیه‌و‌آله برنمی‌آمد. در این وضعیت طبیعتاً جذب مردم به اسلام هم کم شد. یعنی اینهایی که پیرامون هستند، وقتی می‌دیدند ورود به اسلام هزینه‌ی خیلی بالایی دارد، خیلی اشتیاق نشان نمی‌دادند. البته بعضی‌ها هم ممکن بود بگویند که دیگر رها کنیم و برویم. پس برای یک مکتب، تهدیدی بالاتر از این متصور نیست که ریزشش بالا برود و رویشش کم شود؛ این یعنی از بین رفتن. بنابراین «یتَخَطَّفَکُم» را به حد اعلا رسانده بودند که خداوند متعال خودش وارد میدان ‌شد و آن موریانه را مأمور خوردن و از بین بردن نامه کرد.

چرا مشرکین حاضر شدند تنها به دلیل از بین رفتن نامه، محاصره‌ی شعب را پایان دهند؟

در آن زمان آیه‌ای نازل شد و خداوند فرمود «وَ لَا تَهِنُوا فِی ابْتِغَاءِ الْقَوْمِ» در درگیری با اینها سست نشوید، زیرا «إِنْ تَکُونُوا تَأْلَمُونَ فَإِنَّهُمْ یأْلَمُونَ کَمَا تَأْلَمُونَ» اگر شما در درگیری با آنها درد می‌کشید، آنها هم مثل شما درد می‌کشند و البته یک تفاوتی با هم دارید «تَرْجُونَ مِنَ اللَّهِ مَا لَا یرْجُونَ»۳ شما امیدی به خدا دارید که آنها ندارند.

در آن وضعیت سخت، یکی از منابع مالی ارزشمند برای مسلمانان، همان تجارت حضرت خدیجه سلام‌الله‌علیها و اموالش بود. مشرکین برای تکمیل محاصره‌شان تمام معاملات تجاری حضرت خدیجه سلام‌الله‌علیها را قطع کردند تا هیچ کس به مسلمین جنس نفروشد.

در نتیجه مسلمانان مجبور بودند که اجناس را به چهار برابر و پنج برابر قیمت بخرند. ضمن این‌که مشرکین برای جلوگیری از دادو ستد اجناس کاروآنهای تجاری با مسلمانان داخل شعب، مجبور بودند اجناس را گران‌تر بخرند. وقتی اجناس را گران می‌خریدند، دیگر در مکه کسی خریدار این اجناس گران نبود. در نتیجه طی این سه سال، تراز مالی بسیار بالایی از مکه خارج شد.

بنابراین مشرکین احساس کردند ادامه‌ی این سیاست، مکه را هم دچار فقر می‌کند و تجار مکه هم از بین می‌روند. یعنی همان‌طور که مسلمین در شعب زیان می‌دیدند، تجار مکه هم زیان شدیدی را تحمل می‌کردند، منتها آنهایی که داخل شعب بودند، می‌گفتند ما خدا را داریم، اما آنهایی که بیرون بودند، هیچ اعتمادی به خدا نداشتند. لذا شعب و بیرون شعب مانند دو کُشتی‌گیر در حال مسابقه، نفس‌هایشان رو به اتمام بود و کسی برنده بود که یک قدم بیشتر مقاومت می‌کرد. بنابراین وقتی موریانه آن کاغذ را خورد، یک‌باره راهی برای مشرکین هم پیدا شد که خودشان را نجات دهند.

اگر بخواهیم به جنگ بدر بپردازیم، این جنگ یک بهانه‌ی اقتصادی داشت و آن هم مسدود کردن راه کاروان تجاری ابوسفیان بود. برخی شبهه می‌کنند که پیامبر اکرم صلوات‌الله‌علیه‌و‌آله راه تمامی کاروآنهای مکه را می‌بستند. نظر شما در این باره چیست؟

نه، این یک اشتباه تاریخی است که برخی گمان کرده‌اند پیامبر اکرم صلوات‌الله‌علیه‌و‌آله راه تجاری مردم مکه را بستند. خیر، چنین نبوده است. به این دلیل که وقتی حضرت از جنگ احد برمی‌گشتند، خداوند متعال به ایشان فرمان داد که برو و ابوسفیان را تعقیب کن و فقط هم با کسانی برو که دیروز در جنگ فرار نکردند. همه‌ی آنهایی که مانده بودند، به‌ غیر از زخمی‌ها حدود هفتاد نفر بودند. حضرت که از مدینه حرکت کردند، در راه با کاروان تجاری «نائب بن مسعود اشجعی» ملاقات کردند که از شام راهی مکه بود.

نایب بن مسعود مشرک بود، اما پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم را دوست داشت. به ایشان عرض کرد «من از این وضعیتی که برای شما پیش آمده، خوشحال نیستم، آیا کمکی از دست من برمی‌آید؟» پیامبر فرمودند «در این مسیر اگر دیدی که ابوسفیان با لشگرش به سوی ما می‌آید کاری کن که برگردد و نیاید.» سؤال این است که نایب بن مسعود عازم کجا بود؟ مکه. چه داشت؟ آذوقه.

اگر پیامبر (صلی ‌الله ‌علیه ‌و آله ‌و سلم) راه تجاری اهل مکه‌ را بسته بود، پس این کاروان چطور از مکه به شام رفت و آمد کرده بود؟

دلیل دوم نقض ادعای فوق این است ‌که وقتی نعیم به ابوسفیان گفت پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم با یک سپاه فراوان به تعقیب تو آمده است، ابوسفیان برای این‌که ایشان را از ادامه‌ی حرکت بازدارد، به یک کاروان تجاری دیگر که از مکه راهی شام بود و بار آذوقه داشت گفت «شما وقتی پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم را دیدید، بگویید که ابوسفیان با یک لشکر به سمت شما می‌آید.» به آنها گفت وقتی برگشتید مکه، من بار گندم به شما می‌دهم.

پس اگر پیامبر اکرم صلوات‌الله‌علیه‌و‌آله راه تمام کاروان‌های مکه را می‌بسته بود، این کاروان چگونه می‌خواسته عبور کند؟ بنابراین ایشان راه کاروانی را ‌بست که اموال مشرکین تجهیزکننده‌ی جنگ علیه مسلمانان در آن بود.

اما تفاوت این بستن راه چه بود؟ مشرکین در شعب ابی‌طالب، حضرت و مسلمانان را محاصره کردند، اما این محاصره برای خودشان هم ضرر مالی داشت. در حالی که پیامبر اکرم صلوات‌الله‌علیه‌و‌آله راه کاروان تجهیزی مشرکین را بست، اما اولاً ضرر مالی برای مسلمانان نداشت، چون این کاروانی نبود که بخواهد با مدینه معامله‌ی تجاری داشته باشد. ثانیاً خود کاروان برای مدینه سود بود. ثالثاً زمین‌گیر کردن دشمن باعث ارتقای توان عملیاتی مسلمانان بود.

در شُرُف وقوع عملیات بدر، برخی مسلمان‌ها در برابری دو نیروی متقابل تردید داشتند. یعنی برخی از آنها گمان می‌کردند که ما بنا بود برویم و کاروان را مصادره کنیم، اما به جای کاروان با رؤسا و مالکین کاروان روبه‌رو هستیم. قوت نظامی آنها هم به گونه‌ای است که ما توان مقابله نداریم؛ پس ما باید برای تجدید قوا عقب‌نشینی کنیم. این عده چرا به چنین جمع‌بندی رسیدند؟ زیرا ظاهر توانمند مشرکان را می‌دیدند و این‌ ظاهربینی، نتیجه‌‌ی غفلت از همراهی خدا بود. اما پیامبر اکرم صلوات‌الله‌علیه‌و‌آله فرمودند اگر شما ایستادگی کنید، با این‌که عدد شما با آنها برابر نیست، ولی از نظر عملیاتی هم موفق می‌شوید. یعنی اگر آنها سه برابر شما نیرو و تجهیزات دارند، شما هم مؤید به نصرت خداوند هستید. «وَ مَا جَعَلَهُ اللّهُ إِلاَّ بُشْرَى لَکُمْ وَ لِتَطْمَئِنَّ قُلُوبُکُم بِهِ وَ مَا النَّصْرُ إِلاَّ مِنْ عِندِ اللّهِ»۴ اصلاً پیروزی دست خداوند است.

موقعیت مسلمانان در جنگ خیبر چگونه بود و چه تفاوتی با موقعیت آنان در جنگ بدر داشت؟

در غزوه‌ی خیبر، آن جبهه‌ی یهودی که طراح اصلی و مغز متفکر مشرکین بود، خود را علنی کرد و همه‌ی دار و ندارش را در منطقه‌ی خیبر جمع کرد تا با پیامبر اکرم صلوات‌الله‌علیه‌و‌آله مقابله کند. در این هنگام مؤمنین که تا پیش از این نفسشان به شماره افتاده بود و به هیچ عنوان در مدینه و حومه با یهودیان درگیر نمی‌شدند، در موقعیتی قرار گرفتند که توانستند استحکامات یهودیان را دویست کیلومتر دورتر از مدینه محاصره کنند و این یعنی تفاوت موقعیت؛ یک روزی درون شهرشان محاصره می‌شدند، اما حالا دشمن را در منطقه‌ی خودش محاصره کرده بودند.

وقتی دشمنان در خیبر شکست خوردند، دو ضربه‌ی اساسی به آنها وارد آمد؛ اول این‌که متفکرهایشان مثل «علی بن أخطب» ضربه خوردند. دوم این‌که ثروت عظیمی در اختیار پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم قرار گرفت، به گونه‌ای که پس از آن، اوضاع مادی مدینه کاملاً تغییر کرد؛ اصحاب صُفّه دارای خانه و امکانات شدند، سپاه پیامبر اکرم صلوات‌الله‌علیه‌و‌آله دارای زره و اسب و امکانات شدند و مدینه از آن فقر پیشین درآمد.

پس یکی از ویژگی‌های دو نبرد بدر و خیبر این بود که معادله‌ی میان مسلمین و مشرکین را معکوس کرد. تا قبل از عملیات بدر و خیبر، معادله به نفع مشرکین و دشمنان بود و آنها از حربه‌های «ضربه زدن»، «مصادره‌ی اموال» و «تنگنای اقتصادی» استفاده می‌کردند، اما بدر و خیبر معادله را برعکس کرد و این حربه‌ها را از دست آنها بیرون آورد.

امروزه چگونه می‌توان موقعیت جمهوری اسلامی ایران را با وضعیت پس از غزوات خیبر و بدر مقایسه کرد؟

درست است که دشمنان ما طی سی سال گذشته تحریم‌هایی را علیه ما اعمال کرده‌اند، اما امروز ما به موقعیتی مانند شرایط پس از خیبر رسیده‌ایم. یعنی موقعیت ما در برابر دشمن معکوس شده است. ما دیگر در درون خودمان از نظر امکانات نیازمند آمریکایی‌ها نیستیم و اگرچه در مقاطعی اذیت می‌شویم، اما چرخ‌ ما نسبت به ۳۰ سال قبل به بهترین وجه می‌چرخد.

هم‌اکنون ما اگر سختی داریم، نسبت به ایده‌آل‌ها سختی داریم و نه نسبت به دوران ستم‌شاهی. آن موقع نه پزشک داشتیم، نه مهندس داشتیم، نه جاده داشتیم؛ «یتَخَطَّفَکُمُ النَّاس» بودیم، اما داستان امروز ما داستان پس از خیبر است.

در اثر مقاومت ایران در برابر سی سال اعمال فشارهای دشمنان، چشمان مردم منطقه باز شده است. اکنون دیگر مسلمانان منطقه بیدار شده‌اند و به این نتیجه رسیده‌اند که آمریکا نمی‌تواند کاری بکند. بنابراین هم‌اکنون جهان اسلام در موقعیت پس از خیبر است. مثلاً گاز اسرائیل از مصر تأمین می‌شد و وقتی حرکت بیداری اسلامی در مصر به پیروزی رسید، مردم مصر ‌گفتند ما می‌خواهیم با اسرائیل قطع رابطه کنیم. گاز مصر که از تنگه‌ی هرمز عبور نمی‌کند که ما جلویش را بگیریم! اما چون در مصر بیداری اسلامی رخ داده، انگار تنگه‌ی هرمز آن‌جا هم بسته شده است. مردم مصر مصمم می‌گویند که ما دیگر به اسرائیل گاز نمی‌دهیم. بنابراین اگر در زمان رسول‌الله صلوات‌الله‌علیه‌و‌آله خیبر شکسته شد، حالا هم این خیبر بزرگ در حال شکستن است. ما در زمان فروریختن خیبر صهیونیسم جهانی هستیم و طنین رسای این پیروزی ما و شکست آنان در همه‌ی جهان پیچیده است.

* منبع: پایگاه اطلاع رسانی دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آیت‌الله‌العظمی خامنه‌ای

• شاهد نوعی نارضایتی پنهان زنان غرب نسبت به تبعیض‌ها هستیم
• متن وصیتنامه حضرت زهرا (سلام الله علیها)
• در شرایط فعلی، وحدت از اهم مباحث است

قال الصادق علیه السلام: و ما من نبی و لا وصی و الّا شهید. (۱)
حضرت محمد (ص)

 اولا باید بدانیم پیامبر را چندین بار ترور کردند. در اوایل بعثت مشرکان قصد حذف کردن فیزیکی ایشان را داشتند و در ادامه و مخصوصا بعد از هجرت به مدینه و استقرار حکومت اسلامی منافقین که طمع ریاست داشتند چندین بار سوء قصد به حضرت رسول کردند که ناکام ماند اما در آخر ایشان را مسموم و به شهادت رساندند و به قصد شوم خود رسیدند. ثانیا در عمل این مطلب را ابراز کنیم که پیامبر ما در بستر به مرگ طبیعی جان نداد بلکه شهید شدند. اما دلیل ادعای ما علاوه بر تاریخ صحیح صدر اسلام روایتی است که از امام صادق(علیه السلام) نقل شده است که فرمود: هیچ پیامبر و وصی پیامبری نیست الّا اینکه به شهادت می رسد. یعنی در راه خدا کشته خواهد شد. شیخ عباس قمی در کتاب منتهی الامال روایتی در همین مضمون از امام صادق(علیه السلام) نقل می کنند و تصریح می کنند که روایت صحیحه است.

در ادامه روایاتی می آید که نشان دهنده شهادت حضرت ختمی مرتبت است:

عیون: ابا صلت هروى از حضرت رضا علیه السّلام نقل کرد که فرمود هیچ یک از ما نیست مگر اینکه کشته مى‏شود. اعتقادات صدوق: می نویسد اعتقاد ما اینست که پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) در جنگ خیبر مسموم‏ شد پیوسته این ناراحتى در آن جناب بازگشت می کرد تا بالاخره رگ گردنش بر اثر سمّ قطع شد. و از آن ناراحتى فوت شد.(۲)

که از امام صادق(علیه السلام) نقل شده است که فرمود: هیچ پیامبر و وصی پیامبری نیست الّا اینکه به شهادت می رسد. یعنی در راه خدا کشته خواهد شد

کفایة الاثر: هشام بن محمّد از پدر خود نقل کرد که حضرت امام حسن علیه السّلام پس از شهادت پدر خود امیر المؤمنین علیه السّلام در ضمن سخنرانى خود فرمود: پیامبر اکرم به من خبر داده که امامت در اختیار دوازده امام از اهل بیت اوست که برگزیده‏اند. هیچ کدام از ما نیست مگر اینکه یا مسموم مى‏شود و یا مقتول.(۳) عده ای بر این نظرند (البته روایاتی هم مؤید نظرشان وجود دارد) زنی یهودی ایشان را مسموم کرد؛ اما تاریخ این مسمومیت تا لحظه شهادت زیاد است و با عقل جور در نمی آید. اما نظر دیگری هست که از درون امت اسلامی منافقین پیامبر را مسموم کردند. روایت ذیل اشاره به این نظر دارد: جبرئیل ابتدای سوره‏ى عنکبوت را بر حضرت رسول فرود آورد و گفت اى محمّد بخوان «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ الم أَحَسِبَ النَّاسُ أَنْ یُتْرَکُوا أَنْ یَقُولُوا آمَنَّا وَ هُمْ لا یُفْتَنُونَ وَ لَقَدْ فَتَنَّا الَّذِینَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَلَیَعْلَمَنَّ اللَّهُ الَّذِینَ صَدَقُوا وَ لَیَعْلَمَنَّ الْکاذِبِینَ أَمْ حَسِبَ الَّذِینَ یَعْمَلُونَ السَّیِّئاتِ أَنْ یَسْبِقُونا ساءَ ما یَحْکُمُونَ‏.(۴)

رسول خدا به جبرئیل فرمود: این چه آزمایشى است جبرئیل عرض کرد اى محمّد همانا خداى تعالى تو را سلام می رساند و می فرماید: که من پیامبرى پیش از تو نفرستادم مگر اینکه در پایان زندگیش جانشینى که بجایش بنشیند برگزید و روش و احکامش را زنده کرد پس راستگویان آنانند که فرمان رسول خدا را اجرا می کنند و آنان که نافرمانى او را می کنند دروغگویانند. همانا اى محمّد نزدیک شده رفتن تو بسوى پروردگارت خدا فرمان می دهد به تو که پس از خود على بن ابى طالب را براى امتت انتخاب کنى او جانشین تو است که قیام به ارشاد و هدایت امت و رعیتت می کند. اگر امت پیروى او را کردند سالم خواهند ماند …حذیفه گفت رسول خدا، على علیه السّلام را خواست و با او خلوت کرد همان روز و شب را علم و حکمتى که خدا با وى سپرده بود او هم به على(علیه السلام) سپرد و او را آگاه کرد آنچه را که جبرئیل گفته بود.
حضرت محمد(ص)

این داستان روزى بود که پیامبر در خانه عایشه دختر ابو بکر بود، … عایشه عرض کرد هم اکنون مرا آگاه فرما. در انجام وظیفه، من بر دیگران مقدم باشم و آنچه را که صلاح من است بگیرم پیامبر فرمود به تو خبر می دهم اما به کسى نگوئى مگر آنگاه که من فرمان خدا را در میان مردم اجرا کنم زیرا که اگر تو این راز را نگه دارى، خداوند ترا در دنیا و آخرت نگاه می دارد و براى تو برترى هست در پیشى گرفتن و شتاب کردن بسوى ایمان بخدا و رسولش. و اگر ضایع و تباه کنى و مراعات نکنى آنچه را که به تو گفته شد به پروردگارت کافر شده‏اى و پاداش تو ضایع مى‏شود و ذمه‏ى خدا و رسولش دورى و نیز تو از زیانکاران باشى و این کار زیان به خدا و رسولش وارد نمی کند پس خوب است تو پیمان ببندى که سرّ این دستور را نگه دارى و …

سپس پیامبر به همسرش عایشه فرمود: خداى تعالى به من خبر داده که عمرم به پایان رسیده و فرمان داده که على را بجاى خود نصب کنم، و او را پیشواى مردم قرار دهم…

عایشه تعهد سپرد که راز را افشا نکند خداوند پیامبرش را بر آنچه در نهاد عایشه بود از آن راز که با حفصه دختر عمر و اولی و دومی در میان گذاشت آگاه کرد. طولى نکشید که حفصه را خبر داد هر یک از این دو خانم پدران خود را آگاه کردند آن دو گرد هم آمدند بسوى گروهى از منافقان و آزادشدگان دست رسول خدا فرستادند همه را از این راز آگاه کردند گروهى به گروه دیگرى روبرو شدند و گفتند همانا محمّد خیال دارد خلافت را در میان خاندان خود قرار دهد مانند روش پادشاهى کسرى قیصر تا پایان روزگار. نه به خدا در این زندگى دگر براى شما بهره‏اى نیست اگر این کار به مرحله‏ى اجرا برسد و خلافت به على بن ابى طالب واگذار شود همانا محمّد به ظاهر شما با شما معامله کرد. ولى على با شما آن طور که خودش بخواهد با شما معامله می کند! خوب فکر کنید در این داستان راى خویش را در این باره پیش نظر آورید.
حضرت محمد (ص)

سخن در میانشان رد و بدل شد بسوى دومی رفتند افکار خویش را به گردش آوردند همه با یکدیگر متفق شدند، و سخن بدین جا رسید که در گردنه‏ى هرشى شتر پیامبر را رم بدهند تا از شتر بیفتد و جان بسپارد. همین کار را در جنگ تبوک انجام دادند ولى خداوند شرّ آنان را از پیامبرش برگرداند. ایشان در کار رسول خدا اجتماع کردند از کشتن و مسموم‏ نمودن، و فریب دادن.(۵)

این چند نمونه گویای قصد شوم منافقین در به شهادت رساندن پیامبر اسلام است تا خود بر مسلمانان حکمرانی کنند؛ و کردند آنچه می خواستند. و شد آنچه نباید می شد. وَ سَیَعْلَمُ‏ الَّذینَ ظَلَمُوا أَیَّ مُنْقَلَبٍ یَنْقَلِبُون‏: و آنها که ستم کردند به زودى مى‏دانند که بازگشتشان به کجاست! (۶)/س

منبع: شیعه نیوز

• رویایی که زینب کبری با پیامبر در میان گذاشت
• جامعه مدرسین تخریب چهره همسران پیامبر(ص) را محکوم کرد
• ترانه موهن درباره حضرت زهرا و پیامبر(ص) !

عشرت شایق در گفتگو با خبرنگار حوزه احزاب باشگاه خبرنگاران با اشاره به اینکه گفتمان اصولی باید بر پایه‌ ارزشهای انقلاب تبیین شود، اظهار داشت: افکار عمومی گفتمان شعار مانند را نخواهند پذیرفت؛ لذا گفتمان‌هایی که به ابزار قدرت و ثروت تکیه داشته باشند از نظر مردم رد خواهند شد.
وی با تاکید بر گفتمان جامع و فراگیر اصول‌گرایان در منشور جامعتین، خاطر نشان کرد: تمامی بند‌های ذکر شده در سایر گفتمان‌ها در ۱۲ بند منشور اصول‌گرایی درج شده است؛ لذا این مهم توانایی و قدرتی فزاینده به این منشور داده است.
شایق تبلور اصول‌گرایی را در منشور جامعتین دانست و افزود: با توجه به اینکه شورای مرکزی ایثارگران در جبهه متحد اصول‌گرایی حضور دارد؛ لذا از نظر بنده هم تنها تصمیمات و گفتمان جبهه متحد مورد قبول است.
این عضو جمعیت ایثارگران منشور جامعتین را جامع‌ترین، اصولی‌ترین، ریشه دارترین و قوی‌ترین گفتمان دانست و افزود: منشور اصولگرایی جامع و فراگیر است؛ چرا که با توجه به پیشکسوت بودن جامعه روحانیت و جامعه مدرسین این گفتمان جامع و کامل است.
وی در پایان اظهار خود به سایر اصول‌گرایان توصیه کرد: تا با حضور در جلسات به مذاکره نشسته و با کنار گذاشتن اختلافات جزئی وحدت را به حداکثر ممکن برسانند

• هیچگونه تکروی انتخاباتی در جریان اصولگرایی وجود ندارد
• تلاش جریان انحرافی برای بی‌اعتماد کردن مردم نسبت به جریان اصولگرایی
• ندیدن خطر جریان انحرافی و فتنه در انتخابات مجلس ناشی از فقرتحلیل است